Fariseísmo. Vin a delegación do PP de Lugo citar a moción de censura contra Rajoy para xustificar a súa propia manobra de toma de poder no Concello de Lugo. Omiten interesadamente o feito de que a moción que levou a Pedro Sánchez á Moncloa —e que eles criticaron con dureza e sen descanso— se produciu sen tránsfugas, sen aproveitar falecementos no equipo (factores cruciais na situación actual, pero que a dereita contempla cunha indiferenza abraiante) e tras unha sentenza xudicial que condenou o PP por corrupción. Non hai comparación posible entre un acto democrático e outro que perverte a democracia ao buscar activamente —como puidemos comprobar— o transfuguismo.
Hipocrisía. Non pasemos por alto a secuencia reveladora dos feitos. A mesma concelleira que presumía de votar en contra de certas decisións do equipo de goberno ao que pertencía cita agora a inestabilidade —unha inestabilidade que ela mesma provocou— para xustificar a súa inescusable traizón ao mandato das urnas. Un magnífico exemplo de coherencia, sen dúbida, empregado para tentar encubrir o acto vergoñento polo que ela —xunto co seu compañeiro nesta dupla— pasará á historia.
Medo ás urnas. O Concello que lidera Miguel Fernández conta cun orzamento e, sobre todo, con proxectos —moitos deles excelentes— para a cidade e a súa veciñanza. O obxectivo desta moción, formulada apenas un ano antes de que a cidadanía acuda ás urnas, é precisamente enturbar o escenario electoral, desestabilizar unha xestión municipal sólida, tentar apropiarse dos seus logros sempre que sexa posible e repartir recursos públicos co fin de comprar lealdades políticas. Todo o demais é pura fachada: retórica baleira deseñada para ocultar a verdade.
Artigo de César Mogo.
Publicado en El Progreso de Lugo, o 4 de maio de 2026